Een brug tussen erfgoed en lichtheid: de uitdaging aangegaan in Arquennes

Een context vol geschiedenis en beperkingen

Op de resten van het voormalige spoorwegviaduct van lijn 141 in Arquennes kreeg het bureau greisch de opdracht om een voetgangersbrug te ontwerpen ter vervanging van een brug die na de Tweede Wereldoorlog verdween. Het project situeert zich vlakbij een beschermd erfgoedgebied, op het kruispunt van het historische kanaal Charleroi-Brussel en de draaibrug van Arquennes.

Een discrete structuur ontworpen voor gebruiker en site

In plaats van visueel te domineren, laat de brug het landschap voorgaan. Het ontwerp is direct geïnspireerd op de oude vakwerkstructuur met 45° gekantelde mazen, in een hedendaagse interpretatie zonder imitatie.

Dankzij een strakke geometrie en een vakwerk in weerbestendig staal van slechts 30 mm² bereikt ze een uitzonderlijke lichtheid van minder dan 75 kg staal per m² dek. Deze prestatie, zeldzaam voor dit type bouwwerk, getuigt van geavanceerde optimalisatie van de doorsneden en een sobere omgang met hulpbronnen.

Technische keuzes gedicteerd door duurzaamheid

Materialen: combinatie van sterkte en esthetiek

De keuze voor weerbestendig staal garandeert een uitstekende weerstand tegen weersinvloeden zonder nood aan corrosiebescherming of onderhoud. De warme tint harmonieert vanzelf met het bestaande metselwerk.

Het dek is in FSC-hardhout met antislip-inlays op basis van kwarts, wat comfort en veiligheid biedt, ook voor fietsers en personen met beperkte mobiliteit.

Leuningen en verlichting: veiligheid en integratie

Verticale leuningen in weerbestendig staal, voorzien van houten handgrepen, verzekeren de veiligheid zonder de visuele transparantie te hinderen. Twee geïntegreerde LED-lijnen zorgen voor functionele nachtverlichting, aangevuld met breedstralers die het vakwerk accentueren.

Integratie op de site en constructieprincipe

Toegang tot de site over land maakte het noodzakelijk om de structuur op te splitsen in vier segmenten van 13,5 m, vooraf geassembleerd in het atelier en vervolgens ter plaatse aan de voet van de bestaande steunpunten aan elkaar gelast. Deze modulaire aanpak, gecombineerd met het gebruik van beperkte hijsmiddelen, maakte een uitvoering mogelijk die respectvol omgaat met een krappe en beschermde omgeving.

Een opmerkelijke technische en ecologische prestatie

Met een doorbuiging onder belasting van 1/600 van de overspanning en een verticale eigenfrequentie van 4,67 Hz voldoet de brug aan de strengste eisen op het vlak van dynamisch comfort. Het geoptimaliseerde gewicht beperkt de impact op de bestaande steunpunten, waardoor interventies op het oude metselwerk worden beperkt en de totale koolstofvoetafdruk van het project wordt gereduceerd.

Lees het volledige artikel in het Engels – IABSE Congress Gent 2025 (PDF)